जसरी घामको पहिलो झुल्काले हिमालको सेतो शिर चुम्दा प्रकृतिले कुनै गुनासो गर्दैन; ऊ केवल चुपचाप आफ्नै चम्किलो संसारभरि छरिदिन्छ। बिहानीको मन्दगतिमा बहेको चिसो हावासँगै रूखका पातहरूबाट शीतका थोपाहरू भुइँमा खस्दा त्यहाँ जीवनको एउटा अनौठो लय गुञ्जिरहेको हुन्छ। मानिसको जीवन पनि प्रकृतिको यही शाश्वत नियमभन्दा फरक छैन। हाम्रो भित्री चेतनामा जबसम्म उज्यालोको चाहना जीवित रहन्छ, तबसम्म बाहिरको जस्तोसुकै बाक्लो कुहिरोले पनि बाटो छेक्न सक्दैन। यही भित्री आलोक, प्रतिकूलतामा पनि मुस्कुराउन सक्ने आत्मबल र जीवनल